Hipoteka zwykła – definicja
Hipoteka zwykła to podstawowa forma zabezpieczenia wierzytelności na nieruchomości. Obejmuje wyłącznie dług o jasno określonej wysokości, np. kredyt hipoteczny w konkretnej kwocie wraz z ustalonymi odsetkami. Po wpisaniu jej do księgi wieczystej wierzyciel zyskuje prawo dochodzenia spłaty z nieruchomości, jeśli dłużnik nie spełni warunków umowy. Dotyczy jedynie istniejącej i oznaczonej wierzytelności, dlatego nie obejmuje długu przyszłego ani warunkowego.
Znaczenie w praktyce
Hipoteka zwykła przez lata zapewniała przejrzystość zabezpieczeń i jasne określenie zakresu odpowiedzialności. Po zmianach w prawie została zastąpiona hipoteką umowną, lecz w wielu księgach wieczystych nadal widnieją wpisy odnoszące się do hipotek zwykłych ustanowionych przed wprowadzeniem nowych przepisów.
