Hipoteka kaucyjna – definicja
Hipoteka kaucyjna to forma zabezpieczenia wierzytelności przyszłych, warunkowych lub trudnych do określenia w chwili jej ustanowienia. Wpisywano ją w księdze wieczystej do określonej maksymalnej kwoty, nazywanej sumą najwyższą. Wierzyciel mógł dochodzić roszczeń do tej granicy, nawet jeśli faktyczna wysokość długu w momencie ustanowienia zabezpieczenia nie była znana. Rozwiązanie stosowano przy zobowiązaniach zmiennych, takich jak kredyty odnawialne, umowy ramowe lub zadłużenie walutowe.
Hipoteka kaucyjna obejmowała nie tylko kwotę główną, ale też odsetki, prowizje, koszty windykacji i skutki zmian kursowych. Dzięki temu wierzyciel uzyskiwał szeroką ochronę. Od 2011 roku została zastąpiona hipoteką umowną o rozszerzonym zakresie, jednak jej wpisy nadal występują w starszych księgach wieczystych.
Znaczenie w praktyce
Stosowano ją głównie w kredytach z wahającym się saldem, gdzie nie dało się precyzyjnie określić przyszłych należności. Obecnie ma znaczenie głównie historyczne, ale w przypadku sprzedaży lub refinansowania nieruchomości obciążonych dawnymi wpisami konieczne jest ich prawidłowe rozliczenie.
