Forfaiting – definicja
Forfaiting to forma średnio- i długoterminowego finansowania handlu zagranicznego, polegająca na wykupie przez bank lub specjalistyczną instytucję finansową (forfaitera) wierzytelności eksportera wynikających z zawartej transakcji. Eksporter otrzymuje środki niemal natychmiast po dostarczeniu towaru lub usługi, zamiast czekać na płatność od zagranicznego kontrahenta. Wraz z wierzytelnością forfaiter przejmuje ryzyko niewypłacalności importera. Rozwiązanie to jest powszechne w transakcjach o dużej wartości, takich jak sprzedaż maszyn, urządzeń przemysłowych czy projekty infrastrukturalne.
Znaczenie w praktyce
Forfaiting jest szczególnie istotny w sektorach, w których obowiązują długie terminy płatności, sięgające od roku do nawet 5–7 lat. Eksporter zyskuje szybki dostęp do gotówki, co poprawia jego płynność finansową i stabilność budżetową. Eliminowane są również ryzyka polityczne, walutowe i kredytowe związane z działalnością na rynkach zagranicznych. Importer natomiast korzysta z dłuższego terminu płatności, który pozwala rozłożyć koszty inwestycji w czasie.
Forfaiting stosowany jest głównie w dużych kontraktach przemysłowych, energetycznych, budowlanych oraz w eksporcie dóbr inwestycyjnych. Ułatwia rozwój wymiany międzynarodowej i umożliwia firmom konkurowanie globalnie dzięki elastycznym warunkom finansowania.
