Bank centralny – definicja
Bank centralny to nadrzędna instytucja finansowa państwa, która odpowiada za stabilność waluty i całego systemu bankowego. W Polsce tę rolę pełni Narodowy Bank Polski. Bank centralny nie obsługuje klientów indywidualnych – jego zadania skupiają się na polityce pieniężnej i kontroli podaży pieniądza.
Podstawowe funkcje banku centralnego
- emisja pieniądza (NBP ma wyłączne prawo do emisji złotego),
- ustalanie stóp procentowych wpływających na koszt kredytów i lokat,
- gromadzenie rezerw walutowych i złota,
- dbanie o stabilność sektora bankowego,
- działanie jako „pożyczkodawca ostatniej instancji” w sytuacjach kryzysowych.
Znaczenie dla gospodarki
Decyzje banku centralnego wpływają na inflację, dostępność kredytów i tempo wzrostu gospodarczego. Niezależność tej instytucji od rządu jest kluczowa dla wiarygodności i skuteczności prowadzonej polityki monetarnej.
